Maandag begon een klein baantje. Ik moest mee naar een training voor tour guides. Ik was er om een ochtendje Engels te geven, maar dan wel pas op de woensdag. Maandag heb ik er de hele tijd bijgezeten, een beetje op het net gesurft. Tijdens de lunch wilde ik wat fotootjes maken en de vrouwen van de training die onder een prachtige oude boom zaten lachten naar me en begonnen tegen me te praten. Hun leeftijd verschilde van 30 tot 58 en ze probeerden hard hun best om Engels te spreken. Ik sprak wat Thais terug, wat ze overigens helemaal geweldig vonden. De vrouw van 58 is echt een ontzettend schatje, een mooie gouden bril en een lieve toet. We hadden het over het woord ‘’tour guide’’ en ze moesten er heel hard om lachen, de Thai spreken het uit als ‘’tour gai’’ en laat ‘’gai’’ nou ‘’kip’’ zijn! ''Tour chicken'' dus! Ze wilden een stukje met me lopen, Peaw had een waaier en zorgde dat ik het niet te heet had, daarna moesten ze natuurlijk ook met me op de foto.
Dinsdag hadden we een boottocht in Phang Nga Bay. Nong en zijn baas P’too deden dus een tour voor de toe(r)komstige tour guides. P’too’s dochter Gift en zoon Graph waren er ook bij. Om 8 uur ’s morgens verzamelden we bij de pier in Laem Sak en stapten in een longtail boat. Dat frisse windje door mijn haren was helemaal niet vervelend hoor! Overal was het omgeven met water en bergen. We stopten bij een paar bergen om de grot- en rotsschilderingen te bezichtigen die de cavemen 3000 tot 5000 jaar geleden hebben geschilderd. Nong gelooft echter dat dit 3500 jaar geleden is, dat is namelijk wanneer de laatste grote aardbeving hier was en vele grotten heeft beschadigd. Hij gelooft dat de cavemen door die aardbeving hier zijn weggegaan. Er waren ook zeeschelpfossielen van 50.000 jaar geleden. We vaarden langs rotsen, bergen, andere boten waarin - meestal Burmese - mensen aan het vissen waren.
Ach, zie de foto’s maar:
’s Avonds bedacht ik me wat ik wilde eten. MACARONI! Dat ging natuurlijk niet meer uit mijn hoofd, en hoe moe ik ook was, ik moest en zou macaroni koken. Bij de Tesco Lotus kocht ik macaroni, een blikje tomatensaus met knoflook en basilicum, een ui, bacon en tomaten. Ik wist eigenlijk al dat ik Nong er niet blij mee zou maken, maar ik moet toch ook elke keer die gekke curries eten? In de keuken was ik lekker bezig. De macaroni vond ik meer een ’’snelle, simpele vakantiemaal’’ om het maar zo te noemen, want écht geweldig was het niet. Ondanks dat, heb ik er toch van genoten en moest ik lachen toen ik Nong nog steeds met een vol bord zag terwijl de mijne al leeg was. Ik zei dat het me niet uitmaakte of hij het op at of niet, want ik wilde vooral mezelf trakteren op een bord koolhydraten met tomatensaus. Én op een stuk pure chocolade, wat heerlijk was na mijn macaroni. De tomatensaus geur hing nog in de keuken. Ja. Ik genoot er van.
Vandaag hebben Nong en ik 2,5 uurtjes Engels gegeven aan de gidsen, best wel leuk, mensen lesgeven die ouder zijn dan jezelf. Een paar basiszinnetjes, wat woorden en een introductie. Ze vonden het hartstikke leuk en deden actief mee! Voor 12 uur waren we weer weg, want ik moest goed eten voordat mijn verstandskiezen eruit zouden worden getrokken. Ik was een beetje zenuwachtig, maar ach, ik kan een boa, schorpioen, centipede, hanen, kippen, rupsen, vleermuizen, gekko’s, kikkers en kattenstront in mijn kamer aan, dus waarom dit niet?
In de stoel bij de tandarts… In een grote kamer met nog zes andere stoelen, de stoelen worden van elkaar afgezonderd door een muurtje van 1,40m hoog. De verdoving deed een klein beetje zeer, de tandarts - een vrouw - drukte tegen mijn kin en lip en vroeg of ik wat voelde. Wel iets, maar het was duidelijk al verdoofd. Ik zei: ‘’Oh! Now you can hit me in my face!’'
Ik kreeg een paars lapje met een vierkant gat over mijn gezicht. Hebben ze dit in Nederland ook?
Ik nam me voor om lekker mijn ogen dicht te houden. Ze begon bij de onderste, dat was een operatie. Lekker zagen. Ik hoorde het wel, maar voelde er niks van. Ik wist vaak niet eens wat ze aan het doen was. Na een kwartier hield de assistent mijn hoofd vast en werd er met vrij grof geweld mijn verstandskies uitgetrokken. Een pauze was er niet bij, de volgende kies was aan de beurt. Die was er snel uit. Daar lagen dan bloederige kiezen op het schoteltje. ‘’Can I have them?’' Vroeg ik… um… probeerde ik te vragen, want het was natuurlijk wel een goede verdoving. Ik wees naar Nong, want hij wist wat ik bedoelde. ‘’Ao mai?’’ zei ze in het Thais aan hem. Ik zei: ‘’Ao!’’. Ze stopte ze in een zakje. Ik liep met haar mee naar het bureau om minder dan 980 Baht te betalen ( inder dan €27,-) en ik moest daarna ibuprofen ophalen. Het is nu al vijf uur verder, toen de verdoving uit begon te werken heb ik snel een cakeje op en een pijnstiller. Daarna even gekoeld met ijs. Mijn wang is nog niet dik, en stiekem hoop ik ook dat dit zo blijft. Volgende week gaat de hechting eruit. De komende dagen eet ik lekker ijs, cake en mijn macaroni die Nong niet heeft opgegeten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten