Merel op de wereld: Mereltje gaat definitief terug!

Ik moet jullie iets onthullen! Vanaf 25 februari 2015 ben ik weg!!! Weg weg! Om 12:00 vertrekt mijn vliegtuig vanuit Amsterdam, heb ik een overstap op Kuala Lumpur en vlieg ik vanaf daar naar Krabi, waar ik op 26 februari 8:35 aan zal komen.

Ik kan de guave al bijna proeven! Om maar te zwijgen over mango sticky rice, M&M almond, de groene, gele en rode curry’s, Thaise milktea, en alle andere lekkere rijstgerechten en de pittige papaya salade! Ik ruik en voel al bijna de zoute plakkerige zeelucht en de geluiden van de jungle.

Al meer dan een half jaar roep ik dat ik de 25e van februari wegga. Niks was nog zeker, tot 7 oktober. Er was een vrij mooie aanbieding voor een enkeltje €378,24 incl. alle taxes en creditcardkosten. Ik kon kiezen voor 24 of 25 februari, dit waren de goedkoopste dagen. Maart werd al gauw €200,- duurder. Toen ik op het punt stond de vlucht van 24 februari te boeken heb ik tóch voor de 25e gekozen. Weliswaar een dag later, maar ik riep al zo lang dat ik de 25e zou vertrekken. Daarbij vind ik woensdag gewoon een fijne dag, en donderdag ook een fijne dag om te arriveren. Lekker midden in de week. Dinsdag is dan toch net weer zo kort na het weekend of zo. Daarbij kan papa me nog een dag langer zien.

‘’Wat vinden je ouders daar van?’’ is altijd de eerste vraag of reactie die ik krijg als ik vertel dat ik naar Thailand vertrek. Ik word er moe van. Echt moe. Is iedereen hier dan echt zo vastgeklampt aan hun ouders? Ik bedoel… De band met mijn ouders is super goed. We hebben nooit ruzie, zijn soms misschien wel té open naar elkaar, we lachen, we knuffelen en we kussen elkaar een goede nacht, maar wat ze er van vinden dat ik wegga? Ze zijn hartstikke trots dat ik mijn dromen nastreef en natuurlijk gaan we elkaar heel erg missen, dat is gewoon zo. Pap en mam zijn zelf ook twee ‘’vrije’’ mensen, en wat ik van mijn leven wil maken, daar kies ik helemaal zelf voor. Pap heeft zelfs gezegd toen ik terugkwam uit Thailand: ‘’Jij hebt echt je hart daar begraven.’’

Gelijk heeft hij. En volgens mij hadden ze ook niks anders van me verwacht.

‘’Voor hoelang?’’ is dan vaak de tweede vraag die komt. ‘’Voor altijd?’’ zeg ik dan. Onbetaalbaar om die gezichtsuitdrukking te zien. Alsof ik helemaal van het padje af ben, zo kijken mensen me dan aan. Stiekem vind ik dat soms best wel grappig.

‘’Voor ALTIJD!?’’ vragen ze dan weer, en dan zeggen ze erbij: ‘’En als het nou niet bevalt kan je altijd nog terug!’'

Nou. Geloof me. Ik ken mezelf, ik kom écht niet terug naar Nederland. Als het in Thailand niet bevalt, dan zoek ik een ander plekje op de wereld. Maar voor nu, ja, ik denk dat ik het daar prima de rest van mijn leven vol kan houden.

Wat ik er nou precies ga doen…

Precies precies kan ik natuurlijk niet vertellen, want dat weet ik zelf ook nog niet. Maar ik heb een TEFL-cursus gedaan in juni. TEFL staat voor Teaching English as a Foreign Language. Dat betekent dus dat ik Engels kan gaan geven in het buitenland. In deze cursus heb ik veel verschillende onderwerpen gehad: classroom management, language essentials, grammar essentials, error correction, en nog veel en veel meer! De cursus ging niet zo zeer om het Engels zelf, maar echt over hoe je lessen plant, lessen geeft, hoe je je studenten iets leert, hoe je ze geïnteresseerd houdt, wat voor language activities je met ze kan doen, etc. Het lijkt me stiekem best een beetje eng om de eerste paar lessen voor de klas te staan, maar dat komt gewoon puur omdat het nieuw is. Kortom: ik word dus lerares Engels! Waarschijnlijk op een basisschool.

Half mei begint het nieuwe schooljaar. In april hebben de kinderen vakantie, dus dan heb ik in maart de tijd om te solliciteren en een non-immigrant B visum en een work permit te regelen. In april zijn de scholen dicht, dus vandaar dat ik al eind februari vertrek.
Ik heb het idee dat veel mensen denken dat ik alleen maar voor mijn lol naar Thailand ga, maar ik ga er heen omdat het voelt als thuis, en omdat daar wél werk is in tegenstelling tot Nederland. Ik heb wat dat betreft misschien twee of drie hele goede banen kunnen hebben hier als grafisch vormgeefster, maar dan ben ik nog steeds hier in Nederland, en dat is gewoon niet waar ik thuishoor. ''Volg je hart!''

Jammer genoeg is Bangkok 13 uur met de bus vanaf Krabi, en zal ik Noyna (mijn beste vriendin) dus niet elke week meer kunnen zien, maar zodra ik kan pak ik de bus of een goedkope vlucht om haar op te zoeken in Bangkok. Natuurlijk ga ik dan ook even langs mijn stagebedrijf langs, want hen mis ik ook! Het lijkt me wel heel vreemd om straks gewoon weer in ‘’mijn’’ stad rond te lopen. Ik hoop stiekem ook dat Noyna Bangkok over een paar jaar zat is en in het zuiden komt wonen zodat we elkaar vaker kunnen gaan zien.

En waar ik dan ga wonen? Ik heb ook nog een beste vriend in Krabi / Aoluk, Nong (een echte levensgenieter) hij weet weer heel veel scholen en kent veel andere Engels leraren, en hij is ook nog eens tourguide. Alleen wonen is ook zo saai, dus we worden huisgenootjes!

Foto's van de omgeving: