De week voordat ik naar Maleisië ging, inmiddels al zo'n vier of vijf weken geleden had Nong, het cavemen team en wat werknemers van Raipreda Homestay een EHBO training. Op een dag werd ik gevraagd of ik als je blieft wilde komen, want ze hadden mij nodig als actrice. Ze vertelden mij mijn tekst en ik werd in bed gelegd. Ik moest iemand bellen en zeggen dat ik hulp nodig had en in welke kamer ik lag. P'took en Nong kwamen mijn kamer binnen en ik moest hard ademen en spelen dat mijn borst heel erg zeer deed, daarna viel ik flauw. Ze tilden mij samen van het bed af en legden me op de grond, ik werd ''gereanimeerd'' door Nong, die natuurlijk moest lachen, want hij had zijn handen op mijn borst. Ik gaf hem even een goede klap en zei dat hij niet moest lachen. Daarna kwamen er andere mensen, ik weet niet wie, want ik had mijn ogen dicht, en ze legden me op een brancard. Ik werd helemaal vastgebonden op dat ding man, tot mijn kin aan toe, ik kon niks meer bewegen.
Drie dagen later moesten we weer naar Raipreda en ze vertelden me dat dit alles gefilmd ging worden! Het komt zelfs vijf minuten op tv.
Goed, het hele gebeuren van hierboven werd zes keer op nieuw gespeeld terwijl de camera liep. ''Chipachon maa leaw'', hoorde ik ze zeggen na de reanimatie (''Hartslag is er weer''). Ze tilden het brancard met mij erop op en liepen naar de pickup en legden me met de brancard daar in.
We hadden even pauze en dronken wat, daarna werd de ambulance met sirene gefilmd en ze brachten me van de pickup naar de ambulance. In de ambulance werd ook nog gefilmd, er werden pleisters op mijn armen geplakt en ik kreeg een infuus. Zonder naald natuurlijk. Ik werd naar het ziekenhuis gereden met sirene en naar de eerste hulp gebracht. Daar stonden de dokters op me te wachten om me te helpen. Een halve minuut later hoorde ik ze zeggen: ''Ok, done!''. Ik opende mijn ogen, ging vrolijk zitten en bedankte iedereen. Alle mensen in het ziekenhuis waren geschrokken en verbaasd, en heel erg nieuwsgierig natuurlijk. Het voelde gek om vrolijk weg te lopen.
Dus, misschien ben ik straks niet teacher Merel, maar superstar Merel. Al voel ik me sowieso al een superstar op mijn schooltje...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten