Zevenhonderd nieuwe vrienden

Vorige week donderdag was mijn eerste echte dagje op school. Ik werd huppakee voor de klas gezet, geen plan, maar gelukkig ben ik erg goed in improviseren. In de eerste klas zaten kinderen van ongeveer 12 jaar oud, de levels verschillen enorm in tegenstelling tot hun leeftijd. De eerste klas was niet actief in spreken en wisten gewoon echt niet veel, de tweede klas was totaal anders: iedereen was vrienden met elkaar en er zat een slim ventje met een brilletje vooraan, hij wist alles en vertaalde vaak dingen die zijn klasgenootjes niet snapten. Op donderdag hebben de kinderen een scouts uniform aan, dus je kunt je wel voorstellen dat dat jongetje er heerlijk betweterig uitzag. De derde klas was niet zulke goede vrienden met elkaar en de kinderen ergerden zich aan hun klasgenootjes. De vierde klas was een lief klasje en zij deden ook goed hun best.

Ik vroeg ze eerst: ''Who remembers my name?'', ''And how old am I?'' en ''Where do I come from?''. Ik schreef mijn naam, leeftijd en ''The Netherlands'' op het bord. Ik maakte hikgeluidjes en vroeg ze wat dat was. '"Sa-uk, sa-uk'' hoorde ik ze zeggen in het Thais. ''Hiccups! Hiccups! I have the hiccups EVERY day! Every day.''. Wanneer ik ''I have the hiccups every day.'' op het bord schreef, ''hikte'' ik toen ik ''hiccups'' schreef en de stift liet een grote blauwe lijn op het bord over, gelach gegarandeerd.

Daarna zei ik dat ze op moesten staan en ze deden me na. Ik wapperde mijn handen los, draaide mijn polsen, kraakte mijn vingers, - geloof me: ik heb heel wat kindervingertjes horen kraken tijdens deze activiteit - en zei: ''Ok! Shake hands! Shake hands!'' Ik gaf iedereen een hand en ze moesten elkaar ook een hand geven. De Thai geven in hun cultuur geen hand, dus het is belangrijk dat ze een hand leren schudden.

Vrijdag was het ASEAN (Associatie van Zuidoost-Aziatische Naties) day, er waren allerlei activiteiten op school en alle leraren, ik dus ook, hadden traditionele kleding aan van het land waar ze hun stand van hadden.

Ik werd helemaal in een gouden traditionele Thaise jurk gewikkeld in het kostumenhok en ook mijn make-up werd gedaan. Ik kreeg er een grote ketting bij en twee armbanden, maar Merel is Merel niet zonder oorbellen. Ik vroeg of ik ook oorbellen mocht, het waren van die clips, dus de eerste vijf minuten deed dat behoorlijk zeer aan mijn oorlellen.De kindermondjes vielen open toen ze me zagen lopen in de Thaise jurk en ze keken me met grote ogen na. Ook mijn collega's waren verbaasd. Het was een leuk dagje, zeker voor mijn tweede schooldag. Ik heb geholpen met wat Thaise snacks te maken en eigenlijk gewoon de hele dag rondgelopen en tegen alle kinderen ''hello'' teruggeroepen. Aan het einde van de dag moest ik mijn eigen kleren weer aan, jammer zeg, ik was net helemaal in mijn element in deze gouden jurk, met mijn gouden haar.

Maandag had ik vijf klassen en kreeg pas 's morgens de planning te horen. Het schoolhoofd vertelde me dat ik me geen zorgen hoefde te maken over grammatica en andere stof, zolang ik maar met de kinderen praat en ze ook laat praten met elkaar, ze bekend maak met Engels en zorg dat ze niet verlegen zijn om te spreken. Je zou het bijna simpel kunnen noemenl. Het is heel veel vrijheid, en daar kan Mereltje natuurlijk niet zonder. Simpel is het niet hoor, je moet heel goed kunnen improviseren en duidelijk kunnen maken wat je van ze wil met zo min mogelijk woorden. Het is moeilijk om iedereens aandacht erbij te houden, je zegt ze honderd keer op een dag dat ze weer op hun stoel moeten gaan zitten, dat ze niet moeten gillen, maar ach, dat gillen is enthousiasme denk ik dan. Ik krijg elke dag, elk lesuur een hard gejuich als ik de klas instap, en daar geniet ik keer op keer van. Er is zelfs een meisje die al de hele week naar me toe komt om te vragen wanneer ik hun klas nou eindelijk eens lesgeef.

Die maandag had kreeg ik ineens te horen dat ik kindergarten moest doen. Oh jee! Ik weet geen liedjes! Gelukkig was ik zo slim geweest om een olifantenknuffeltje mee te nemen, daar heb ik me mee uit kunnen leven: ''Fly elephant! Fly!'' en ik gooide het knuffeltje door de klas. Een goede warmer voor de kinderen om ze los te maken, en het is leuk! Ik heb in mijn cursus ''Teaching English to Young Learners'' erbij gekozen en dat is goed van pas gekomen. Kleine kinderen kunnen een paar minuten vol produceren en concentreren, daarna hebben ze vijf minuten nodig om weer te kunnen focussen, dus daar vloog mijn olifant weer door de lucht.

Hoe mijn dag eruitziet:

06:30 sta ik op

07:15 stap ik in de auto bij een collega

07:30 stappen we in een andere auto

07:50 zijn we op school

08:00 - 08:30 word de vlag opgehesen en het volkslied gezongen

9:00 begint de eerste les, elke les duurt een uur.

12:00 tot 13:00 is het pauze en kan ik gratis eten in de kantine halen.

15:00 mijn taak zit erop

16:00 zijn de andere leraren klaar en dan gaan we om 16:30 naar huis.

Ik heb al eerder verteld dat de Thai nicknames hebben, ik heb er al heel wat aparte en soms ook gekke voorbij horen komen zoals: Cartoon, Donut, Garfield, Bike, Tractor. Mijn ezelbruggetjes: Jake with the good handshake, Dtaa (betekent ''oog'') heeft een moedervlek boven haar oog, Naam (betekent ''water'') was water aan het drinken toen ze mij haar naam vertelde, en een drieling heet Nueng (een), Song (twee) en Saam (drie), maar dan moet je die drie natuurlijk wel uit elkaar kunnen houden...

Ik heb er net weer vier klasjes op zitten en ik heb al een favoriet lokaal: een houten vloer, houten tafeltjes, lesgeven op mijn blote voeten en een een kat die op een tafeltje in het lokaal ligt te slapen, en de kinderen.. die waren natuurlijk ook heel lief.