Pillen in prachtige kleuren

De dag nadat ik terugkwam van Bangkok begon ik meteen aan een Engels klasje/kampje. Dit is 3 uur per dag, voor twintig dagen lang. Het is wel een aardig eindje rijden met de scooter, dus ben dan ook wel blij dat ik voor de klas kan stáán. Samen met een Thaise lerares geven we Engels. Zij had eigenlijk al het hele programma gemaakt en ik ben er eigenlijk meer voor de activiteiten. Het is wel gewoon in een lokaal dus soms is het een beetje jammer dat het niet als kamp voelt. Al is voor mij wel goed om te oefenen. Zondag was eigenlijk het plan om naar het strand te gaan maar Nong werd gebeld om een tour te geven. Ik mocht gratis mee, woehoe. In de longtailboot door de jungle naar de bekende cave van Aoluk. Er zijn grotschilderingen te vinden, en een van die schilderingen heeft de naam 'Mister Aoluk' gekregen en is dan ook het beeld van dit dorp, en zelfs daarbuiten. 

Maandag had ik weer een klasje, heb ik 's middags scooter leren rijden en 's avonds hadden we een diner bij P'too, Nong zijn baas, want zijn dochtertje Bo was jarig. Helaas ben ik die nacht een beetje ziek geworden. Koude rillingen, terwijl mijn lichaam hartstikke heet was. De volgende dag had ik weer kamp maar ben halverwege weggegaan omdat ik het buiten zelfs koud had. Woensdag begon mijn tandvlees te ontsteken, heb ik veel geslapen, voelde me echt zwak. Donderdag werd mijn tandvlees nog erger, ik heb toen zoute tandpasta en een super zachte tandenborstel gekocht. Vannacht heb ik super veel pijn in mijn mond gehad maar mijn tandvlees ziet er al wel beter uit. Ik heb er vandaag toch maar voor gekozen om even langs de dokter te gaan. Het zijn mijn verstandskiezen, die moeten er dus inderdaad uit. Ze drukken nu tegen mijn tanden, waardoor mijn tandvlees bij elke tand super zeer doet. Ik kan alleen maar yoghurt en rijstsoep eten en heb een berg met medicijnen gekregen: ontstekingsremmers, pijnstillers, antibiotica en iets wat de zwelling zou moeten slinken. Nu ben ik niet echt een pillenmens, maar ik wil echt van die pijn af. Na het bezoek aan de dokter voelde ik me wel een beetje hulpeloos. Vrijwel alleen in dit verre land, iets wat misschien eindelijk een beetje thuis begint te voelen. Pff, ik zou bijna terug naar Nederland willen vliegen om daar mijn verstandskiezen eruit te laten halen en lekker bij papa en mamma zielig op de bank zitten te wezen. Dat ze me uitlachen om mijn dikke wangen maar me ook een aai geven en zeggen: 'Ach meissie toch!'

Maar het is nu eenmaal niet anders, ik weet wel dat ik het aan kan, maar ik heb me de laatste dagen al zo vaak beroerd gevoeld dat ik er nu echt even geen zin meer in heb. Vooral niet in deze hitte.