Bordercrossing

Nong zijn baas en zijn dochter pikten me vrijdagmiddag op om me naar Krabi te brengen. Ik moet vandaag het land uit om weer een 60 dagen stempel in mijn paspoort te krijgen. We gingen eerst naar de immigratie, maar die verlengen alleen maar met 30 dagen. Er zat dus niks anders op dan naar Maleisië te gaan.   De hele middag heb ik in mijn uppie door Krabitown gelopen en rondgevraagd voor bussen en visa-runs. Helaas zijn de regels veranderd en mogen er geen visa-runs meer gedaan worden. Ik kon nergens echt vinden hoe dat met mijn 2 entries zit, maar ik neem aan dat ik gewoon weer dezelfde dag terug Thailand in mag. 

Van het ene touristenbureau naar het andere, heb inmiddels al heel Krabi gezien. Shit! Misschien heb ik ook nog pasfoto's nodig. Zoekend zal ik het niet vinden, dus wanneer ik een busticket naar Hat Yai heb geboekt vraag ik waar ik pasfoto's kan laten maken. Het wordt al laat, maar gelukkig ben ik op tijd.

De minivan pikt me om 06.45 op en tot mijn grote verdriet stapt er een vrouw met vier kinderen in. Twee zijn wat ouder en wel rustig, de twee andere... De een loopt in een luier, die waarschijnlijk zeer binnenkort zal exploderen. Ik zie het al voor me: heel de minivan onder de kinderschijt. Ze lopen heen en weer door de van heen, raken me elke keer aan. Ze lopen te vreten, te niesen en te kuchen. Dus buiten dat ik straks helemaal ben ondergekakt, zit ik ook nog onder de snot, ben ik ziek en heeft het kind misschien wel een tand door de lip als de chauffeur even hard remt. Gelukkig is mijn hoofdpijn van gisteren over, anders had ik ze allang bij hun haren gepakt en uit de bus geschopt. 

Ik kan wel janken dat ik mijn oortjes niet bij heb om muziek te luisteren, niet dat dat het gejank zal overtreffen, maar toch.

Kinderen. Begin er niet aan.

Verder pak ik straks de bus van Hat Yai naar Maleisië en hoop ik dat ik daarna weer naar Thailand kan, zo niet, dan zie ik wel waar ik strand. :)