Ik weet geen titel '1'

Vorige week: een groep meisjs uit mijn klas vraagt "seven?". Of ik met ze mee wil naar de 7/11 (supermarkt), want ze hadden me de dag daarvoor daar ook gezien. Ik liep met ze mee. Op de terugweg sprak een man me aan: "Hello. Oh! Beautiful! What's your name? Where you go? You go hospital?'', ''No, no, I'm going back to my class, I don't need to go to the hospital.". Vreemd. Waarom zou ik naar het ziekenhuis gaan? Vandaag ging ik weer mee naar de 7/11, en toen we terug gingen hoorde ik: Teacher! Teacher!'' dezelfde man rende naar me toe. "How are you?" Hij keek me aan: ''OH. MY. GOD. Suay jang leoy!!!'' (OH. MY GOD. Te mooi!!!) En hij schudde zijn hoofd. "OH. MY. GO-D!" zei hij nog een keer, en hij kneep zijn ogen nog eens samen. De meisjes zakten door hun knieën van het lachen, en ik bijna ook!

Ik merk dat ik best veel plezier heb in het lesgeven, wat je er in stopt krijg je helemaal terug van de kids. Het duurde best een tijdje voordat ze aan me gewend waren, want ja, dat is best wel eng, zo'n buitenlandse lerares. Nu hebben ze wel erg veel zelfvertrouwen. Sinds vorige week zeggen ze steeds: "Miro! Miro!", "I love you!'', ''Where are you from?" Het simpelste spelletie vinden ze het allerleukst: hangman! Dan roepen ze allemaal door elkaar: "O - O - O'' en andere letters: "P- P - P - P". Je snapt natuurlijk wel dat keihard door het lokaal geroepen wordt. Het lijkt wel alsof je in een kooi met gigantische wilde vogels zit opgesloten. Op de gang zeggen alle kids: "Hello!" tegen me. Vandaag heb ik zelfs wat Thaise zinnetjes geleerd en ik heb ze flink verrast toen ik het lokale lied voor ze zong in de microfoon. 

Gisteren ben ik met Nong gaan vissen, ik moest het toch een keer leren. Natuurlijk ging het ingooien de eerste vijf keer vreselijk slecht. Nong moest keihard lachen en was zich er alweer mee aan het bemoeien. Ik weet van mezelf dat ik er de eerste paar keer met iets nieuws een grote rotzooi van maak, maar ik leer snel. Daar ging de haak, door de lucht. En ver! Ik keek Nong vragend aan: "Wanna laugh again?". ''Wow". Mooi mijn status weer even verhoogd. 

Hij had foto's van me gemaakt en op facebook geplaatst in een besloten groep, een visgroep. Nu heeft meneer een open profiel en zijn die Thaise jongens zo gecharmeerd door mijn visfoto's dat ze op zijn profiel kijken, mij in een tag vinden en me een vriendschapsverzoek sturen. Heb er inmiddels al 9 afgewezen. ( Want er zat geen knapperd bij :P ) 

Gisterenavond hadden we een bruiloftsfeestje, het haar van de bruid zat nog heel mooi, verder liepen zij en haar man in een voetbalpakje! Ik begroette ze en feliciteerden ze: "Yindee duay ka." Ik kreeg een dikke knuffel van haar en ze pakte mijn hand en sleepte me mee naar de tafel. Rijst. Groene curry!

Bordercrossing - part 2

Nou! Dat viel mee! Vanaf Hat Yai een minivan naar Padang Besar, de grensovergang van Thailand - Maleisië. Daar stond een scootermannetje te wachten: 'Hellooo whè yoo go? I bring you Malaysia and back Thailan. Bing yoo to miniwan. Hunded Baht!'

Aangezien ik niet erg veel zin had om te lopen met een tas en ook nog eens in die hitte, dacht ik: 'Kan het mij die €3,- schelen.' Ik moest naar raampje 1, zei 'sawaddee kha' tegen de immigration officer en hij zei: 'Pai nai?' (Waar ga je heen?). Ik zei: 'Pai Malaysia and then come back. I can come back today, right?'

Hij lachte: 'Haha, you say 'pai', yes you can come back today. Only you. Special for you.'

Zie je wel? Immigration officers zijn echt niet altijd chagrijnig. Hij was stiekem ook wel een beetje charmant. Of mag ik dat niet zeggen? Hihi.

De scooterkerel, zijn naam is Boy, vroeg of ik nog tax-free wilde shoppen, nope, no cigarettes, no alcohol, ik wil snel weer terug naar huis. We reden naar de grens van Maleisië. Mooie welkomsstempel, twee minuten later een mooie afscheidsstempel en 10 minuten later een mooie Thaise welkomsstempel. Boy bracht me naar het dorp - wat bést wel ver was als je dat zou moeten lopen, evenals de grensovergang - en ik kon meteen een minivan in voor €1,50.

Nu ben ik weer op weg terug naar Hat Yai, daar zoek ik straks een bus en kan ik lekker 5 uur op mijn reet zonder vet zitten. Ik ga eerst maar eens oortjes scoren, want die k*tkoters van net, dat wil ik niet weer meemaken. Ik heb zelfs een tampon uit elkaar getrokken om dat geschreeuw en gejank van ze in mijn oren te dempen, maar dat mocht helaas niet baten. 

Bordercrossing

Nong zijn baas en zijn dochter pikten me vrijdagmiddag op om me naar Krabi te brengen. Ik moet vandaag het land uit om weer een 60 dagen stempel in mijn paspoort te krijgen. We gingen eerst naar de immigratie, maar die verlengen alleen maar met 30 dagen. Er zat dus niks anders op dan naar Maleisië te gaan.   De hele middag heb ik in mijn uppie door Krabitown gelopen en rondgevraagd voor bussen en visa-runs. Helaas zijn de regels veranderd en mogen er geen visa-runs meer gedaan worden. Ik kon nergens echt vinden hoe dat met mijn 2 entries zit, maar ik neem aan dat ik gewoon weer dezelfde dag terug Thailand in mag. 

Van het ene touristenbureau naar het andere, heb inmiddels al heel Krabi gezien. Shit! Misschien heb ik ook nog pasfoto's nodig. Zoekend zal ik het niet vinden, dus wanneer ik een busticket naar Hat Yai heb geboekt vraag ik waar ik pasfoto's kan laten maken. Het wordt al laat, maar gelukkig ben ik op tijd.

De minivan pikt me om 06.45 op en tot mijn grote verdriet stapt er een vrouw met vier kinderen in. Twee zijn wat ouder en wel rustig, de twee andere... De een loopt in een luier, die waarschijnlijk zeer binnenkort zal exploderen. Ik zie het al voor me: heel de minivan onder de kinderschijt. Ze lopen heen en weer door de van heen, raken me elke keer aan. Ze lopen te vreten, te niesen en te kuchen. Dus buiten dat ik straks helemaal ben ondergekakt, zit ik ook nog onder de snot, ben ik ziek en heeft het kind misschien wel een tand door de lip als de chauffeur even hard remt. Gelukkig is mijn hoofdpijn van gisteren over, anders had ik ze allang bij hun haren gepakt en uit de bus geschopt. 

Ik kan wel janken dat ik mijn oortjes niet bij heb om muziek te luisteren, niet dat dat het gejank zal overtreffen, maar toch.

Kinderen. Begin er niet aan.

Verder pak ik straks de bus van Hat Yai naar Maleisië en hoop ik dat ik daarna weer naar Thailand kan, zo niet, dan zie ik wel waar ik strand. :)

Happy 2558 | Songkran

13 april was het Thais nieuwjaar, Songkran, eigenlijk meer Buddhistisch nieuwjaar. Ik ga er niet te diep op in, want ik wil het graag korthouden: het wordt gevierd met een groot watergevecht! In pick-ups zitten hele families achterin met grote tonnen gevuld met water, en waterpistolen in hun hand. Met bakjes scheppen ze water uit de ton en gooien ze je nat. Aan de weg staan er veel mensen om juist hen weer nat te gooien. Sommige mensen maken papjes van talkpoeder, water en kleurstof, dat smeren ze dan uiteindelijk op je gezicht. Helaas zat ik nog aan de medicijnen en kakte ik na twee uur 's middags behoorlijk in. Nong liep er als een travestiet bij, in zijn gekleurde kleding en groene pruik. 

De meeste mensen zoeken hun familie op tijdens deze vrije dagen, en zo deden wij dat ook. We hebben drie nachten bij familie geslapen. Hard. Dat ook. Want ik sliep alleen maar op een dun tekentje die op een tegelvloer lag. Geen vet aan mijn heupen meer om fatsoenlijk op te liggen. Het is me wat. :P

Vrijdagmiddag gingen we naar Khanom, daar heeft Nong vroeger gewoond. Vanaf de bus moesten we liftend naar het dorp. We konden zomaar achterin bij twee hele vriendelijke mensen. In het dorp huurden we een scootertje en gingen wat drinken bij een raggae bar 'Jungle Roots' aan het strand. De eigenaar was Thai en zijn vriendin kwam uit Zuid-Afrika. Allebei hadden ze dreadlocks, echt wel raggae dus. We vroegen of ze wisten waar we een kamer konden huren of zelfs een tentje. 'Oh!! Maar wij hebben wel een tent voor jullie!' - zodoende zette T (de naam van de eigenaar) een tentje voor ons op aan het strand. Ik keek eerst heel erg uit naar een heerlijk zacht of een in ieder geval normaal bed, maar ik kon het geluid van die golven niet weerstaan. 

De volgende dag rond een uur of 06.30 opende ik de tent en sprong meteen de zee in, heeeeeeerlijk! Zo zou ik elke morgen wel wakker willen worden. Een paar uur later kregen we heerlijk eten, rijst, groenten, verse tonijn, heerlijk gekruid. Daarna gingen Nong en ik naar 'the Secret Beach' om te beachshoppen om de raggaebar verder te decoreren, de dag ervoor was het dak er namelijk afgewaaid. 

Het hele strand lag vol met piepschuim, ontelbare slippers, gigantische lampen die gebruikt worden om inktvis te vangen, en nog veel meer vreemde, rare en belachelijke dingen. Niemand komt daar op dat strand, dus het wordt ook niet opgeruimd. Kate en T van de bar waren super blij met wat we hadden meegenomen. 

Zondag wilden we allebei gewoon lekker in Khanom blijven, maar we moesten echt weer naar huis. Minivan, weer een minivan en daarna de bus. Het was een lange trip, en ik was ka-pot. Sieppoe (zeg dat maar eens 10x achter elkaar), onze kat, had me best gemist en ik kreeg een dikke knuffel van haar.

Maandag had ik een afspraak bij de tandarts voor een controle en een X-ray. Twee kiezen kunnen sowieso getrokken worden, één kan misschien getrokken worden en de andere moet met een operatie. Een kies trekken kost maar €6,- dus ik moest stiekem ook wel weer lachen. De operatie zal +-€12,- zijn en wat ik voor de controle en de foto heb betaald was €6,30. Volgende maand gaan ze eruit... Bye bye

Pillen in prachtige kleuren

De dag nadat ik terugkwam van Bangkok begon ik meteen aan een Engels klasje/kampje. Dit is 3 uur per dag, voor twintig dagen lang. Het is wel een aardig eindje rijden met de scooter, dus ben dan ook wel blij dat ik voor de klas kan stáán. Samen met een Thaise lerares geven we Engels. Zij had eigenlijk al het hele programma gemaakt en ik ben er eigenlijk meer voor de activiteiten. Het is wel gewoon in een lokaal dus soms is het een beetje jammer dat het niet als kamp voelt. Al is voor mij wel goed om te oefenen. Zondag was eigenlijk het plan om naar het strand te gaan maar Nong werd gebeld om een tour te geven. Ik mocht gratis mee, woehoe. In de longtailboot door de jungle naar de bekende cave van Aoluk. Er zijn grotschilderingen te vinden, en een van die schilderingen heeft de naam 'Mister Aoluk' gekregen en is dan ook het beeld van dit dorp, en zelfs daarbuiten. 

Maandag had ik weer een klasje, heb ik 's middags scooter leren rijden en 's avonds hadden we een diner bij P'too, Nong zijn baas, want zijn dochtertje Bo was jarig. Helaas ben ik die nacht een beetje ziek geworden. Koude rillingen, terwijl mijn lichaam hartstikke heet was. De volgende dag had ik weer kamp maar ben halverwege weggegaan omdat ik het buiten zelfs koud had. Woensdag begon mijn tandvlees te ontsteken, heb ik veel geslapen, voelde me echt zwak. Donderdag werd mijn tandvlees nog erger, ik heb toen zoute tandpasta en een super zachte tandenborstel gekocht. Vannacht heb ik super veel pijn in mijn mond gehad maar mijn tandvlees ziet er al wel beter uit. Ik heb er vandaag toch maar voor gekozen om even langs de dokter te gaan. Het zijn mijn verstandskiezen, die moeten er dus inderdaad uit. Ze drukken nu tegen mijn tanden, waardoor mijn tandvlees bij elke tand super zeer doet. Ik kan alleen maar yoghurt en rijstsoep eten en heb een berg met medicijnen gekregen: ontstekingsremmers, pijnstillers, antibiotica en iets wat de zwelling zou moeten slinken. Nu ben ik niet echt een pillenmens, maar ik wil echt van die pijn af. Na het bezoek aan de dokter voelde ik me wel een beetje hulpeloos. Vrijwel alleen in dit verre land, iets wat misschien eindelijk een beetje thuis begint te voelen. Pff, ik zou bijna terug naar Nederland willen vliegen om daar mijn verstandskiezen eruit te laten halen en lekker bij papa en mamma zielig op de bank zitten te wezen. Dat ze me uitlachen om mijn dikke wangen maar me ook een aai geven en zeggen: 'Ach meissie toch!'

Maar het is nu eenmaal niet anders, ik weet wel dat ik het aan kan, maar ik heb me de laatste dagen al zo vaak beroerd gevoeld dat ik er nu echt even geen zin meer in heb. Vooral niet in deze hitte.