Zaterdag 18 juli: Thai dress!
Lekker in mijn eentje door Krabi town gehuppeld om een minivan naar Penang, Maleisië, te vinden voor de volgende dag. Gelukkig was ik net op tijd en was er nog één plekje over. 's Avonds was er markt in Krabi en heb ik een prachtige jurk gevonden in Thaise, maar ook in Merel-stijl. Ik praatte wat Thais met de verkoopster en toen ik na wat rust in mijn hotel weer naar de markt ging trok ik mijn nieuwe jurk aan. De hotelmedewerkers lachten en zeiden: 'beautiful!'. Ik ging terug naar het kraampje waar ik de jurk had gekocht om hem te laten zien aan de verkoopster. Ze was sprakeloos.
Zondag 19 juli: 'Kiss the snake'.
Snel een tosti weghappen en de minivan in. Het was een lange reis, maar de grensovergang ging supersnel. In Butterworth stapte ik uit om de ferry naar Penang te pakken, dat zou sneller zijn dan helemaal over de brug en ook dichter bij het huis waar ik zou logeren. Op de ferry vroeg ik mensen of ik Ang, de man bij wie ik logeerde, mocht bellen of een berichtje kon sturen, ik had namelijk geen bereik met mijn Thaise simkaart en ook niet met de Meleisische die ik zojuist had gekocht.
Toen ik van de ferry af kwam stond Ang op me te wachten en liepen we naar zijn steigerhuisje, laten we het 'jetty house' noemen. Ik zei hallo tegen zijn tante, echt een schatje. Hij leeft samen met zijn tante, moeder en neven en nichten in het huisje. De wc en de douche waren van het huis afgezonderd. De wc hoefde niet doorgespoeld te worden: het was gewoon een rechthoekig gat in de vloer en alles wat je er boven doet valt drie meter naar beneden de zee in.
Snel gingen we naar de Chinese tempel, waar we een diner hadden. Het was een gigantische herrie, maar het eten was verrukkelijk! Je kon je glas met bier nooit opdrinken, na elke slok werd je glas weer tot aan de rand bijgevuld. En, in de Chinese cultuur maak je de tafels natuurlijk zo ranzig mogelijk:
Diezelfde avond gingen we naar een klein tempeltje 'little snake temple' op de steiger. Het was al donker en in het tempeltje brandden wat olielampjes, de gloed die door de ronde ramen scheen was goud en kalmerend. Ang vertelde me dat er twee slangen waren losgelaten en dat ze die voor meditatie gebruikten. Op het altaar stonden beeldjes, glaasjes met wierrookstokjes en houten slangen, de kop was gemaakt van hout en de staart was een vlecht van touw. Ang hield de houten slang tegen mijn voorhoofd en daarna moest ik de slang kussen. 'Relax, relax' ik deed mijn ogen dicht en ontspande. Ik opende de palmen van mijn handen en hij maakte met zijn hand cirkels erboven. Ik weet eigenlijk niet meer precies wat hij allemaal zei, maar na de meditatie moest ik mijn hoofd masseren en op mijn gezicht slaan. 'Wake up, wake up.' En mezelf een knuffel geven, want je moet niet vergeten van jezelf te houden. Ik gaf mezelf dus een dikke knuffel. Daarna ving ik met mijn handen het licht van een kaars en bracht dat drie keer naar mijn gezicht. Ik zou het bijna een 'golden shower' noemen, maar dat klinkt nogal fout.
In Angs huis is ook een Chinees altaar, met Buddha en andere beeldjes. Deze Buddha was heel anders dan in Thailand, in Thailand wordt Buddha eigenlijk altijd in goud afgebeeld. De afbeelding die Ang thuis had was de verlichte prins uit India (Buddha) met twee vrouwen die ook verlichting hadden gevonden. We praatten er wat over en ook over meditatie, en daar begon het weer: weer een sessie. Ik moest me geheel ontspannen en hij duwde mijn lichaam heen en weer en ving me steeds op. Mijn bed was een matrasje in de huiskamer, waar we op dat moment stonden en ik ging op bed liggen. Hij masseerde mijn slapen met zijn duimen en herhaalde steeds iets in fluisterende toon. Mijn lichaam voelde als een veertje, alsof ik zweefde. Ang begon ineens over mijn gehik: 'Two fish in your belly, eating all of your hiccups. Let the two fish eat all of your hiccups.', toen moest ik bijna lachen! Ik heb al sinds dat ik bij mama in haar buik zat de hik, die vissen komen dat echt niet opeten hoor. Mijn gehik is van mij en het blijft van mij, het is zelfs makkelijk om een gesprek mee te beginnen: mezelf eerst even hikkend voor lul zetten. Ik kon mijn lach nog onder bedwang houden en kwam weer terug naar waar we mee bezig waren: meditatie. Ang pakte wierook stokjes en zwaaide er mee boven mijn gezicht. 'Open your eyes'. Hij maakte een 8-vorm, of een infinity-vorm met de wierookstokjes boven mijn ogen. Het was heel ontspannend, totdat er as in mijn oog viel. Daar heb ik nog een hele dag last van gehad.
Maandag 20 juli:
's Morgens waren we vroeg wakker en gingen we naar de botanical garden. Een heel mooi, groot, heuvelachtig park met hele oude bomen en aapjes die uit de bomen in het water sprongen en elkaar aan de staart trokken. We liepen een stuk omhoog en Ang wilde mediteren met zijn voeten in een beekje. We zaten op een grote steen met onze voeten in het water en deden weer wat mediatie samen en moest ik mijn armen spreiden in de lucht om liefde te zenden, naar wie ik wilde. Dus als je iets hebt gevoeld die nacht dat je lag te slapen: het was mijn liefde.
Ang zette me af bij het Thaise consulaat, hij ging mediteren terwijl ik mijn Non Immigrant B visa aanvroeg. - Ik heb daar niks meer over geschreven, maar: ik heb een baan! Het is 30 minuten van Aoluk af, maar dat vind ik stiekem wel fijn, anders loopt straks elk kind in mijn dorp achter mijn kont aan. Als het goed is kan ik met een leraar uit Aoluk mee met de auto. - Het ging snel bij het consulaat en de mensen waren erg behulpzaam. Dat hoor je niet vaak bij een consulaat. Ze vertelden me dat ik mijn paspoort de volgende dag alweer op kon halen.
Ang nam me mee naar Bodhi Heart, een centrum voor mediatie. Op een berg was het centrum gebouwd met meditatieruimtes en er stonden buddhistische beelden. Het was er heel kalm, vredevol. Ik ging een stukje lopen om wat foto's te maken, terwijl Ang - ja, wéér - aan het mediteren was. Toen ik terugkwam van het foto's maken was de sessie die daar net aan de gang was afgelopen. Veel senioren kwamen naar beneden gelopen. Ze vroegen wat we hier deden en nodigden ons uit voor de lunch in de keuken. Ze waren gevleid dat ik als Nederlandse Engels ga geven en ook dat ik bij dit meditatiecentrum een kijkje kwam nemen. Ik vond het wel een bijzondere lunch, met zoveel oudere mensen, niemand dichtbij mijn leeftijd. Het waren wijze mensen met veel verhalen. Ik mocht een boek meenemen uit de kast, en ik zocht er eentje uit. Toen ik gedag wilde zeggen bleef ik nog even praten met drie mannen, zij wisten bijna nog meer van Nederland dan ik.
We aten roti met een smaakvolle curry bij een Indiaas restaurant, dat is een soort pannekoekje/wrap. We scheurden de roti met onze handen en dipten en schepten de roti in de curry. - Overheerlijk!
Terug in de jetty waren we even met Ang's buurman aan het praten terwijl we op de vloer zaten. Mijn been begon te tintelen en de buurman zei dat hij me wel een massage zou geven. Na 2 minuten kwam hij terug met een balsem en masseerde mijn benen.
We hadden onze spullen gepakt om naar het junglehuis te gaan, het was al bijna donker. We moesten nog eten en aten wat Chinees van de straat. We stopten bij 'home for the disabled' waar Ang vrijwilliger is om even snel hallo te zeggen en ik danste met een meisje. We stopten ook bij een Chineese opera. Buiten was een plateau van 1,5m hoog gebouwd. De helft daarvan was het podium en de andere helft werd gebruikt om live muziek te spelen voor het toneelstuk en voor de make-up etc. Ik heb er achter een kijkje mogen nemen.
We gingen verder richting het junglehuis, maar het is echt in de bushbush dus uiteidelijk stopten we in een vissersdorpje aan de zee. Er was een houten plateau voor de vissers, we legden er een rieten matje neer ik ging al slapen. Om een uur of twee 's nachts begon het ver op zee te onweren, dat kwam onze kant op en om 5 uur 's morgens verplaatsten we onze spullen naar het andere plateau. Het waaide en het waaide en alle regen werd onze schuilplek ingeblazen. Ik had het koud, was ontzettend moe, zat daar verstopt onder een handdoekje om mezelf droog proberen te houden. Wat een regen, niet normaal. Rond half zeven stopte de regen een beetje en aten we noodles als ontbijt, daarna dronken we een thee in een Chinese coffeeshop. Er zaten alleen maar mannen, want vrouwen horen natuurlijk in de keuken of in de bediening.
We reden een berg op en het was inderdaad bush bush. Smalle, modderige zigzagwegetjes brachten ons naar boven. We parkeerden de scooter en moesten nog een paar minuten te voet naar beneden. Het junglehuis was vervallen, verf bladderde overal vanaf, stukken hout en schilderingen lagen op de vloer. Het huis had wel een prachtig uitzicht op de zee. Ik liep rond om wat foto's te maken en genoot van het uitzicht, terwijl Ang weer zijn meditatie deed.
Aan het eind van de middag haalde ik mijn paspoort met mijn nieuwe visum op en namen we een kijkje bij het Tibetaanse Centrum voor Buddhisme. 's Avonds aten we bij een hele bijzondere plek waar ik de naam niet van vertel, maar het diner was op donatie. De koks en serveerders waren guru's en kookten Indiaas eten voor een goed karma. Het maakt niet uit hoeveel je geeft, je kan zelfs niks betalen, maar dat is natuurlijk niet goed voor je eigen karma. De man die ons serveerde was ook Indiaas en hij had een prachtige twinkeling in zijn ogen en was extreem vriendelijk, ik wist niet wat ik moest bestellen en vertelde hem dat hij me maar moest verrassen. Ik kreeg een lassi met mint, een drankje gemaakt van yoghurt, na de eerste slok werd ik al meteen wakker in de hemel. Het eten, ik was sprakeloos! Food for your soul. Zoveel smaak, zoveel liefde wat deze mensen in dit eten hebben gestopt. Ik kreeg drie kleine dingetjes waar ik de naam niet van weet en twee kokosmelkpannenkoekjes. De man met de twinkelogen vroeg hoe het eten was en ik kon alleen maar mijn hoofd schudden: 'I, I'm speechless, sir.'
Na het eten zette Ang me af bij het 'home for the disabled' en heb ik een uurtje met twee meiden getekend. Het is best lastig hoor, ze kunnen zich soms lastig focussen en toen ik de bloem inkleurde met de verkeerde kleur was heel het humeur van dat meisje omgeslagen. Helemaal verdrietig.
's Avonds was ik met Ang aan het praten buiten voor het huis en om half één wilde ik toch echt naar bed, want ik moest er om vier uur uit om om vijf uur de bus terug naar Thailand te pakken. Ang wilde nog wat meditatie doen samen, nou goed dan. Jemig, had hij niet even eerder kunnen vertellen dat dat tot vier uur ging duren? Een ziekelijk lange meditatie, eigenlijk was ik meer geirriteerd die nacht dan zen. Ik wilde slapen, maar dat ging niet: door deze meditatie was mijn hele hersenfrequentie ergens anders en kon ik dus niet slapen. Ik kreeg er hoofdpijn van en toen het eindelijk vier uur was was ik opgelucht dat de wekker ging.
Een klein busje pikte me op, ik was de enige, had een geweldige plek, veel ruimte, kon mijn benen kwijt en kon slapen. Dit was natuurlijk weer veel te veel van het goede, en alleen maar mogelijk in een droom, dat busje gaat echt niet alleen voor mij naar Thailand toe rijden. Langs de snelweg werd ik snel in een ander busje gestopt, super krap en ik zat naast een vrouw met twee kleine kinderen op haar schoot. Haar dochtertje was een prachtig meisje, en wanneer ik mijn ogen dichtdeed voelde ik dat ze mijn vinger greep. Donkerzwarte, glinsterende ogen, zou haar bijna ontvoeren.
Terug in Thailand: Nong had me gemist, al mijn oorbellen gewassen (zit nu alweer schimmel op) en een washok gemaakt van het andere badkamertje, het regenseizoen is begonnen, dus we kunnen onze kleren niet makkelijk meer drogen buiten.
Ik heb een nachtje thuis geslapen en daarna moesten we naar een crematie. Het hele gebeuren duurt vaak langer dan een week en hebben we twee nachten in de tempel geslapen op de betonnen vloer en een andere nacht bij familie van Nong.
Helaas is mijn laptop kapot, dit is ook de reden dat ik lang niet heb geschreven. Ik ben naar Phuket geweest om mijn macbook te laten controleren, er is iets met mijn logic board en dat kost meer dan €600 om het te laten vervangen. Dat ga ik natuurlijk niet doen! Ik kan het trouwens niet eens doen, zoveel geld heb ik inmiddels niet meer. Misschien kan iemand de chip voor €150 vervangen in Bangkok, dat is een betere prijs! In Phuket bleven we bij Jojo slapen, een van Nong's beste vrienden. Natuurlijk weer op een tegelvloer.
Toevallig was Nueng, Nong's beste vriendin ook in Phuket met Dan en Momo en zijn we naar de bioscoop geweest en zijn we naar het viewpoint van Phuket gegaan en hebben daar een drankje bij TUNK-KA op. Met Jojo en zijn huisgenootjes hebben we aan het strand een BBQ opgezet.
Afgelopen donderdag ben ik eindelijk begonnen op school, maar dat lees je in mijn volgende blog!
(Ik hoop dat ik na deze blogfrustratie die meditatie eens kan gaan toepassen. Adem in. Adem uit.)
Maandag had ik vijf klassen en kreeg pas 's morgens de planning te horen. Het
schoolhoofd vertelde me dat ik me geen zorgen hoefde te maken over
grammatica en andere stof, zolang ik maar met de kinderen praat en ze
ook laat praten met elkaar, ze bekend maak met Engels en zorg dat ze
niet verlegen zijn om te spreken. Je zou het bijna simpel kunnen
noemenl. Het is heel veel vrijheid, en daar kan Mereltje natuurlijk niet
zonder. Simpel is het niet hoor, je moet heel goed kunnen improviseren
en duidelijk kunnen maken wat je van ze wil met zo min mogelijk woorden.
Het is moeilijk om iedereens aandacht erbij te houden, je zegt ze
honderd keer op een dag dat ze weer op hun stoel moeten gaan zitten, dat
ze niet moeten gillen, maar ach, dat gillen is enthousiasme denk ik
dan. Ik krijg elke dag, elk lesuur een hard gejuich als ik de klas
instap, en daar geniet ik keer op keer van. Er is zelfs een meisje die
al de hele week naar me toe komt om te vragen wanneer ik hun klas nou
eindelijk eens lesgeef.
