Be bamboo - ไม้ไผ่

Na mijn vorige blogpost kreeg ik een berichtje van Tanja, dat ze het zo gaaf vind dat ik wegga.

Een mooie vraag van haar was: ‘’Hoe kom je bij die beslissing?’'

Ik vertelde haar dat ik eigenlijk al voordat ik vorig jaar stage ging lopen in Bangkok waarschijnlijk wel terug zou willen, zonder dat ik er voorheen al was geweest. Nu ben ik nog jong, heb geen relatie, geen kamer, geen huis, geen appartement, geen auto, geen baan. Toen ik stage liep in Bangkok voelde ik me zo thuis. Ik heb altijd al gedacht dat ik ergens in het buitenland zou belanden. Maar goed, dan voelt Thailand als thuis. En dan? Ik had één beste Thaise vriendin, Noyna. Ik had leuke en lieve collega’s, deed wat ik leuk vond: grafisch ontwerp bij het gaafste ontwerpbureau van Bangkok, maar toch leek het me nog een beetje eng. 

Toen ik naar het zuiden toe ging om Nong daar te ontmoeten, en zonder dat ik hem ook maar iets had verteld over dat ik best wel hier in Thailand zou willen wonen zei hij tegen mij: ‘’Why don’t you come to live here and teach English?’'

Dat was eigenlijk nog niet eens zo’n gek idee! Grafisch ontwerp zou ik er altijd als freelancer nog bij kunnen doen en daarbij vind ik het veel leuker om gave prints voor T-shirts en kussens etc. te maken dan reclame te ‘’ontwerpen’’. 

Al eerder, toen ik was wezen couchsurfen bij een Nederlander in Thailand, werd mij verteld dat ‘’als je 21 bent, er iets in je hoofd verandert.’’ 

Ik heb daar niet meer over nagedacht totdat ook Nong zei: ‘’When you’re 21, something changes inside your head’’. Mmm. Inderdaad. Was dát wat er met mij aan de hand was? Natuurlijk maakte ik een verschrikkelijk grote ontwikkeling mee omdat ik op een ander continent woonde, zo anders dan Europa, niet te vergelijken. Je doorbreekt je routines, je deelt de dag anders in, je gaat anders met mensen om, je bent bewuster van de dingen die je doet. Maar inderdaad, ook het 21 zijn/worden versterkte dat nog eens.  Nong zette me niet alleen aan het denken door dat te zeggen, maar ook door dit bijzondere verhaal liet hij mijn mond werkelijk waar openvallen:

-Be bamboo. 

Hoe gelijk kun je hebben? Als je meegeeft, accepteert hoe het leven is en hoe het komt, dan is het toch eigenlijk gewoon goed? Nou heb ik (gelukkig) geen verschrikkelijke dingen in mijn leven meegemaakt, maar dit is echt de levensles die ik vorig jaar heb geleerd en ik hoop dat het jullie ook inspireert!

Dus hoe ik nou eigenlijk bij 'deze beslissing' ben gekomen? Tja, het zat al in me maar het kwam er nog niet uit! Alsof er een zaadje was dat nog moest ontkiemen en er een beetje water bijgegoten moest worden en wat zonnestralen nodig had. Plop! Daar heb je een bloemetje!